esotericism

💡 Scholars of esotericism emphasize historical contexts, not sensational revelations.

محققان باطنی‌گرایی بر زمینه‌های تاریخی تأکید دارند، نه مکاشفات هیجان‌انگیز.

💡 Courses on esotericism explore alchemy, mysticism, and secret societies, disentangling symbolism from conspiracy fantasies.

دوره‌های مربوط به علوم غریبه، کیمیاگری، عرفان و جوامع مخفی را بررسی می‌کنند و نمادگرایی را از خیال‌پردازی‌های توطئه جدا می‌کنند.

💡 For the most part my efforts at sculpting a musical identity were fueled by an esotericism that disdained common and easily accessible genres.

تلاش‌های من برای شکل‌دهی به یک هویت موسیقایی، عمدتاً با نوعی راز و رمزگرایی که ژانرهای رایج و سهل‌الوصول را تحقیر می‌کرد، تقویت می‌شد.

💡 Artists borrow from esotericism cautiously, crediting sources and avoiding caricature.

هنرمندان با احتیاط از باطن‌گرایی وام می‌گیرند، به منابع استناد می‌کنند و از کاریکاتور اجتناب می‌کنند.

💡 In 1533, Heinrich Cornelius Agrippa of Nettersheim, a young German nobleman, authored a groundbreaking work on different approaches to esotericism.

در سال ۱۵۳۳، هاینریش کورنلیوس آگریپا از نترشایم، یک نجیب‌زاده جوان آلمانی، اثری پیشگامانه در مورد رویکردهای مختلف به باطن‌گرایی نوشت.

💡 This started to take effect even before the Internet took off, on account of crate-digging, esotericism and obscurantism, and the burgeoning reissue industry.

این امر حتی قبل از رواج اینترنت، به دلیل کندن جعبه‌ها، باطن‌گرایی و تاریک‌اندیشی، و صنعت رو به رشد انتشار مجدد، شروع به تأثیرگذاری کرد.