Ehlers-Danlos syndrome

💡 Since hEDS was identified as a mild form of Ehlers-Danlos syndrome in 1997, it has become the most common form of the disorder, despite no proven pathology or genetic cause.

از آنجایی که hEDS در سال ۱۹۹۷ به عنوان نوع خفیفی از سندرم اهلرز-دنلوس شناسایی شد، علیرغم عدم وجود آسیب شناسی یا علت ژنتیکی اثبات شده، به شایع ترین شکل این اختلال تبدیل شده است.

💡 It is one of 13 subtypes of Ehlers-Danlos syndrome; the other 12 subtypes cause biochemical changes in connective tissue, have a known genetic cause, are rare, and can be severe.

این بیماری یکی از ۱۳ زیرگروه سندرم اهلرز-دنلوس است؛ ۱۲ زیرگروه دیگر باعث تغییرات بیوشیمیایی در بافت همبند می‌شوند، علت ژنتیکی شناخته‌شده‌ای دارند، نادر هستند و می‌توانند شدید باشند.

💡 One condition she points to is hypermobile Ehlers-Danlos syndrome, or hEDS, in which a person’s joints have an unusually large range of movement.

یکی از شرایطی که او به آن اشاره می‌کند، سندرم اهلرز-دنلوس با تحرک بیش از حد یا hEDS است که در آن مفاصل فرد دامنه حرکتی غیرمعمول زیادی دارند.