Docetism

💡 Professors use Docetism to illustrate how theology answers pastoral concerns, because denying real embodiment undermines solidarity with pain, hunger, and tears.

اساتید از دوستیسم (Docetism) برای نشان دادن چگونگی پاسخگویی الهیات به دغدغه‌های روحانی استفاده می‌کنند، زیرا انکار تجسم واقعی، همبستگی با درد، گرسنگی و اشک را تضعیف می‌کند.

💡 Obviously the tendency of Ephesian Christianity was to minimise the human characteristics of the historic Jesus, and to merge into Docetism.

بدیهی است که گرایش مسیحیت افسسی به سمت کوچک جلوه دادن ویژگی‌های انسانی عیسی تاریخی و ادغام شدن در مکتب دوسیتیسم بود.

💡 A museum label summarized Docetism succinctly, situating the belief among competing schools that wrestled with paradox, suffering, and the scandal of divinity wearing ordinary flesh.

یک برچسب موزه‌ای، «دوستیسم» را به طور خلاصه بیان کرد و این باور را در میان مکاتب رقیبی قرار داد که با پارادوکس، رنج و رسوایی الوهیتِ در لباسِ جسمِ معمولی دست و پنجه نرم می‌کردند.

💡 Clement and Origen, at the head of the Alexandrian school, took a somewhat subtle view of the Incarnation, and Docetism pervades their controversies with the Monarchians.

کلمنت و اوریگن، در رأس مکتب اسکندریه، دیدگاه نسبتاً ظریفی نسبت به تجسد داشتند و دسه‌تیسیسم در مناقشات آنها با سلطنت‌طلبان موج می‌زند.

💡 In early debates about Christology, Docetism claimed Jesus only seemed human, prompting councils to defend incarnation with creeds, arguments, and careful distinctions about appearance versus reality.

در مباحث اولیه درباره مسیح‌شناسی، دوسیتیسم ادعا می‌کرد که عیسی فقط انسان به نظر می‌رسد و این امر شوراها را بر آن داشت تا با عقاید، استدلال‌ها و تمایزات دقیق بین ظاهر و واقعیت، از تجسم دفاع کنند.

💡 The heresy combated by Ignatius is a type of Gnostic Judaism, the Gnostic element manifesting itself in a sharp form of Docetism.

بدعتی که ایگناتیوس با آن مبارزه می‌کند، نوعی یهودیت گنوسی است، عنصر گنوسی خود را در شکل تند و تیزی از دوسیتیسم (Docetism) آشکار می‌کند.