distributed practice

💡 Students retain vocabulary better with distributed practice, short sessions spaced across weeks rather than heroic cramming.

دانش‌آموزان با تمرین پراکنده و جلسات کوتاه که در طول هفته برگزار می‌شوند، به جای تلمبه زدن‌های بی‌هدف، واژگان را بهتر حفظ می‌کنند.

💡 Instead, students and teachers might discover the rewards of distributed practice, returning again and again to the same material while adding more depth and nuance each time.

در عوض، دانش‌آموزان و معلمان ممکن است مزایای تمرین پراکنده را کشف کنند و بارها و بارها به همان مطالب بازگردند و هر بار عمق و ظرافت بیشتری به آنها اضافه کنند.

💡 Coaches design distributed practice for endurance, letting adaptations accumulate without injury.

مربیان تمرین توزیع‌شده را برای استقامت طراحی می‌کنند و اجازه می‌دهند سازگاری‌ها بدون آسیب‌دیدگی انباشته شوند.

💡 Musicians swear by distributed practice, where sleep consolidates tricky passages mysteriously.

موسیقی‌دانان به تمرین پراکنده قسم می‌خورند، جایی که خواب به طرز مرموزی مسیرهای دشوار را تثبیت می‌کند.

💡 The opposite of distributed practice—cramming—is the technique that now reigns in schools, and that’s true for a reason.

نقطه مقابل تمرین توزیع‌شده - یعنی انباشتن مطالب - تکنیکی است که اکنون در مدارس رواج دارد و این به دلیلی درست است.

💡 The first is distributed practice, or spacing out exposures to the material to be learned at intervals spread out in time.

اولین مورد، تمرین توزیع‌شده یا فاصله‌گذاری بین جلسات یادگیری مطالب در فواصل زمانی پراکنده است.