Chaucerian

💡 Smith wanted to maintain as many Chaucerian elements as possible in her adaptation, she said, and the contours of the story remain the same, while the play’s dialogue is written in verse couplets.

اسمیت گفت که می‌خواست تا حد امکان عناصر چاسر را در اقتباس خود حفظ کند و خطوط کلی داستان بدون تغییر باقی می‌ماند، در حالی که دیالوگ‌های نمایشنامه به صورت دوبیتی منظوم نوشته شده است.

💡 Her novel’s Chaucerian chorus allowed side characters to narrate, gossip, and contradict each other delightfully.

همخوانی چاوسری رمان او به شخصیت‌های فرعی اجازه می‌داد تا به طرز لذت‌بخشی روایت کنند، غیبت کنند و با یکدیگر مخالفت کنند.

💡 Dwight Garner, in a review for The New York Times, called it “Chaucerian in its brio.”

دوایت گارنر، در نقدی برای نیویورک تایمز، آن را «با شور و حال چاوسری» نامید.

💡 A Chaucerian couplet framed the exhibit, reminding visitors that humor and critique share a long, happy marriage.

یک دوبیتی از چاوسری‌ها، قاب نمایشگاه را قاب گرفته بود و به بازدیدکنندگان یادآوری می‌کرد که طنز و نقد، پیوندی طولانی و شاد دارند.

💡 The professor assigned a Chaucerian pastiche, and the class discovered rhyme schemes make excellent discipline for unruly ideas.

استاد یک تقلید از چاوسری را به کلاس اختصاص داد و کلاس کشف کرد که طرح‌های قافیه‌دار، نظم بسیار خوبی برای ایده‌های سرکش ایجاد می‌کنند.

💡 “The Chair” is a feast for English geeks, crammed with Melville trivia and Chaucerian sex jokes.

«صندلی» ضیافتی برای خوره‌های انگلیسی است، پر از چیزهای بی‌اهمیت ملویل و جوک‌های جنسی چاوسری.