Chagall

💡 Curators placed a Chagall beside medieval fragments, creating conversations across centuries.

متصدیان نمایشگاه، تابلویی از شاگال را در کنار قطعاتی از آثار قرون وسطایی قرار دادند و گفتگوهایی را در طول قرن‌ها برانگیختند.

💡 Jewison brought a painterly quality to the landscapes of the movie, once telling The New York Times that he “tried work in the colors of Chagall,” referencing the artist Marc Chagall.

جویسون به مناظر فیلم حال و هوایی نقاشانه بخشید و یک بار به نیویورک تایمز گفت که «کارهایی با رنگ‌های شاگال را امتحان کرده است» که اشاره به هنرمند مارک شاگال داشت.

💡 His first major purchase, a Chagall, came in 2002, and he met Bouvier that year while viewing the work in a facility that the Swiss dealer owned.

اولین خرید بزرگ او، یک اثر از شاگال، در سال ۲۰۰۲ انجام شد و او در همان سال هنگام بازدید از این اثر در کارخانه‌ای که متعلق به این فروشنده سوئیسی بود، با بوویه آشنا شد.

💡 In 1933, Marc Chagall’s intense painting of a rabbi, “The Pinch of Snuff,” was an obvious target.

در سال ۱۹۳۳، نقاشی تأثیرگذار مارک شاگال از یک خاخام با عنوان «لقمه انفیه» هدف آشکاری بود.

💡 The windows glowed Chagall blue, stained glass turning sunlight into calm laughter.

پنجره‌ها به رنگ آبی شاگال می‌درخشیدند، شیشه‌های رنگی، نور خورشید را به خنده‌ای آرام تبدیل می‌کردند.

💡 De la Huerta’s bright palette recalls Marc Chagall, the painter who fled to New York when the Nazis invaded France.

پالت رنگی درخشان د لا هوئرتا، مارک شاگال را به یاد می‌آورد، نقاشی که پس از حمله نازی‌ها به فرانسه به نیویورک گریخت.