Caesarism

💡 a military-led coup would almost certainly result in ironfisted Caesarism for that unstable nation

یک کودتای نظامی تقریباً به طور قطع منجر به سزاریسم آهنین برای آن ملت بی‌ثبات خواهد شد.

💡 But its inevitable outcome, he argues, is mob rule, bitter factional division, the debasement of civic culture and finally some version of Caesarism.

اما به گفته‌ی او، نتیجه‌ی اجتناب‌ناپذیر آن، حکومت اوباش، تفرقه‌ی شدید جناحی، انحطاط فرهنگ مدنی و در نهایت نوعی قیصرگرایی است.

💡 For Anton, the coming of Caesarism — defined as “authoritarian one-man rule partially legitimized by necessity” — appears almost historically determined.

از نظر آنتون، ظهور قیصرگرایی - که به عنوان «حکومت استبدادی تک‌نفره که تا حدی به ضرورت مشروعیت یافته است» تعریف می‌شود - تقریباً از نظر تاریخی قطعی به نظر می‌رسد.

💡 The seminar traced Caesarism from nineteenth-century theory to contemporary debates about executive overreach.

این سمینار، قیصرگرایی را از نظریه قرن نوزدهم تا بحث‌های معاصر درباره زیاده‌خواهی قوه مجریه دنبال کرد.

💡 Historians argue Caesarism often flourishes during crises, when promises of swift action overshadow constitutional safeguards.

مورخان معتقدند که قیصرگرایی اغلب در بحران‌ها شکوفا می‌شود، زمانی که وعده‌های اقدام سریع، ضمانت‌های قانون اساسی را تحت الشعاع قرار می‌دهد.

💡 Commentators warned about Caesarism, where charismatic leaders bypass institutions to concentrate authority.

مفسران درباره قیصرگرایی هشدار دادند، جایی که رهبران کاریزماتیک برای تمرکز قدرت، نهادها را دور می‌زنند.