botanophobia

💡 She wrote humor about botanophobia, then quietly practiced balcony gardening until tiny sprouts felt like allies instead of ambushes.

او درباره گیاه‌هراسی مطالب طنز می‌نوشت، سپس بی‌سروصدا باغبانی در بالکن را تمرین می‌کرد تا اینکه جوانه‌های کوچک به جای اینکه برای او حکم کمین را داشته باشند، برایشان حکم متحد را پیدا کردند.

💡 His botanophobia sounded funny until vines in old movies triggered panic; therapy reframed plants as patterns, not lurking threats.

گیاه‌هراسی او خنده‌دار به نظر می‌رسید تا اینکه گیاهان پیچک در فیلم‌های قدیمی باعث وحشت او شدند؛ درمان، گیاهان را به عنوان الگو در نظر می‌گرفت، نه به عنوان تهدیدهای پنهان.

💡 Museums accommodate botanophobia by prefacing exhibits with clear routes around towering foliage and offering virtual tours for gradual exposure.

موزه‌ها با قرار دادن مسیرهای مشخص در اطراف شاخ و برگ‌های سر به فلک کشیده در نمایشگاه‌ها و ارائه تورهای مجازی برای آشنایی تدریجی با گیاهان، با ترس از گیاه‌هراسی مقابله می‌کنند.