bigorexia

💡 Dr Daniel Grant, Medicheck's head of medical education, blamed a rise in this type of body dysmorphia - often called "bigorexia" - on the influence of reality TV and social media, partly.

دکتر دنیل گرنت، رئیس آموزش پزشکی مدیچک، افزایش این نوع اختلال خود زشت انگاری - که اغلب "بیگورکسیا" نامیده می‌شود - را تا حدی ناشی از تأثیر برنامه‌های تلویزیونی واقع‌نما و رسانه‌های اجتماعی دانست.

💡 Coaches learned to spot bigorexia signals, including excessive gym time, rigid diets, and anxiety about perceived smallness despite already muscular builds.

مربیان یاد گرفتند که نشانه‌های بیگورکسیا، از جمله زمان بیش از حد در باشگاه، رژیم‌های غذایی سفت و سخت و اضطراب در مورد کوچک بودن ظاهری، علیرغم داشتن عضلات قوی، را تشخیص دهند.

💡 A body-image disorder called muscle dysmorphia, nicknamed “bigorexia,” causes even large men to see themselves as too small and develop an irrational fear of losing muscle.

یک اختلال تصویر بدن به نام دیسمورفی عضلانی، که با نام مستعار «بیگورکسیا» شناخته می‌شود، باعث می‌شود حتی مردان درشت‌اندام نیز خود را خیلی کوچک ببینند و ترس غیرمنطقی از از دست دادن عضلات داشته باشند.

💡 Social media trends can exacerbate bigorexia, as filtered images normalize extremes that distort expectations about healthy strength, rest, and balance.

روندهای رسانه‌های اجتماعی می‌توانند بیگورکسیا را تشدید کنند، زیرا تصاویر فیلتر شده، افراط‌گرایی‌هایی را عادی جلوه می‌دهند که انتظارات در مورد قدرت، استراحت و تعادل سالم را تحریف می‌کنند.

💡 Treatment for bigorexia blends therapy, nutritional counseling, and community support, reframing goals around performance, longevity, and mental well-being rather than relentless size.

درمان بیگورکسیا ترکیبی از درمان، مشاوره تغذیه و حمایت اجتماعی است و اهداف را به جای اندازه بی‌رحمانه، حول محور عملکرد، طول عمر و سلامت روان تنظیم می‌کند.

💡 Also known as “reverse anorexia” or “bigorexia,” muscle dysmorphia is a pathologic preoccupation with muscularity.

اختلال بدشکلی عضلانی که با نام‌های «بی‌اشتهایی معکوس» یا «بیگورکسیا» نیز شناخته می‌شود، نوعی اشتغال ذهنی بیمارگونه با عضلانی بودن است.