Anglo-Irish

💡 “Ill fares the land, to hastening ills a prey, Where wealth accumulates, and men decay,” warned the Anglo-Irish poet and novelist Oliver Goldsmith in 1777.

الیور گلداسمیت، شاعر و رمان‌نویس انگلیسی-ایرلندی، در سال ۱۷۷۷ هشدار داد: «سرزمینی که ثروت در آن انباشته می‌شود و انسان‌ها رو به زوال می‌روند، در معرض بیماری و آفت است، و این بیماری‌ها طعمه‌ی شتابنده‌ای برای آن هستند.»

💡 The big house novel critiques Anglo Irish privilege with wit sharpened by eviction lists.

رمان خانه بزرگ، امتیازهای آنگلو-ایرلندی‌ها را با طنزی که با فهرست‌های اخراج تیزتر شده، نقد می‌کند.

💡 Anglo Irish writers minted barbed comedies; satire thrived where drawing rooms met debt.

نویسندگان انگلیسی-ایرلندی کمدی‌های نیش‌دار خلق کردند؛ طنز در جاهایی رونق گرفت که اتاق‌های پذیرایی با بدهی مواجه بودند.

💡 An Anglo Irish ballad drifted across the lawn, nostalgia mingling with drizzle.

یک تصنیف انگلیسی-ایرلندی در چمنزار جاری بود و نوستالژی با نم نم باران در هم می‌آمیخت.