aerophobia

💡 I was 9 years old and already suffering from a raging case of aerophobia.

من ۹ ساله بودم و از همان موقع از یک نوع شدید هواترسی رنج می‌بردم.

💡 And over the summer, White flew with the team to Las Vegas and to the rookie orientation in New York City, suggesting that he had a handle on his aerophobia.

و در طول تابستان، وایت با تیم به لاس وگاس و سپس به نیویورک سیتی برای آشنایی با تازه‌کارها پرواز کرد، که نشان می‌دهد او بر ترس از هوا غلبه کرده است.

💡 Over the summer, it seemed as if White had learned to corral his "aerophobia."

در طول تابستان، به نظر می‌رسید که وایت یاد گرفته بود «هواهراسی» خود را مهار کند.

💡 The company normalized aerophobia openly, letting employees choose trains or video meetings without shame, and productivity metrics quietly improved across multiple departments.

این شرکت آشکارا هواهراسی را عادی‌سازی کرد و به کارمندان اجازه داد بدون شرم قطار یا جلسات ویدیویی را انتخاب کنند و معیارهای بهره‌وری بی‌سروصدا در چندین بخش بهبود یافت.

💡 Cognitive therapy reframed aerophobia as learned alarm, pairing breathing drills with gradual exposure until takeoff felt like a manageable, mildly annoying routine.

درمان شناختی، ترس از هوا را به عنوان یک هشدار آموخته‌شده تغییر شکل داد و تمرین‌های تنفسی را با مواجهه تدریجی تا زمان برخاستن هواپیما به عنوان یک روال قابل کنترل و کمی آزاردهنده همراه کرد.

💡 Before the conference, her aerophobia flared, so she booked a sleeper train instead, turning travel time into focused work hours and surprisingly restorative sleep.

قبل از کنفرانس، ترس از هوا در او شعله‌ور شد، بنابراین به جای آن یک قطار خواب رزرو کرد و زمان سفر را به ساعات کاری متمرکز و خوابی شگفت‌آور و ترمیم‌کننده تبدیل کرد.