adiaphorism

💡 It was supposed to be inspired by the theologians of Wittenberg and Leipzig, who in that way sounded the first notes of "Adiaphorism."

قرار بود از متکلمان ویتنبرگ و لایپزیگ الهام گرفته شود، کسانی که به این ترتیب اولین نت‌های «آدیافوریسم» را به صدا درآوردند.

💡 Historians track adiaphorism through reform movements, mapping compromises that kept communities from shattering into unproductive purity spirals.

مورخان، آدیافوریسم را از طریق جنبش‌های اصلاحی دنبال می‌کنند و سازش‌هایی را ترسیم می‌کنند که جوامع را از فروپاشی در مارپیچ‌های خلوص بی‌حاصل حفظ می‌کرد.

💡 The debate on adiaphorism argued which rituals are indifferent to salvation, a theological nuance easily weaponized during anxious times.

بحث در مورد آدیافوریسم (آدافوریسم) این بحث را مطرح کرد که کدام آیین‌ها نسبت به رستگاری بی‌تفاوت هستند، یک نکته ظریف الهیاتی که به راحتی در مواقع اضطراب به عنوان سلاح مورد استفاده قرار می‌گیرد.

💡 She invoked adiaphorism to promote tolerance, distinguishing core ethics from customs we too often mistake for absolute commandments.

او برای ترویج مدارا به آدیافوریسم متوسل شد و اصول اخلاقی اصلی را از رسومی که ما اغلب با احکام مطلق اشتباه می‌گیریم، متمایز کرد.