Adam Bede

💡 “The Mill on the Floss” is more famous, but I felt that “Adam Bede,” her first long novel, was actually better and more original.

«آسیاب کنار رودخانه‌ی فلوس» معروف‌تر است، اما به نظرم «آدام بید»، اولین رمان بلند او، در واقع بهتر و بدیع‌تر بود.

💡 “Do I really expect Americans to sit down with ‘Adam Bede’ or ‘Clarissa’ after all the professional and domestic hurly-burly of their day?” he asks in an essay bemoaning “Fifty Shades of Grey.”

او در مقاله‌ای که با حسرت از «پنجاه طیف خاکستری» می‌نویسد، می‌پرسد: «آیا واقعاً انتظار دارم آمریکایی‌ها بعد از این همه هیاهوی کاری و خانگی روزشان، با «آدام بید» یا «کلاریسا» بنشینند؟»

💡 Reading Adam Bede, students confronted duty, kindness, and the aching consequences of small deceptions.

دانش‌آموزان با خواندن آثار آدام بید، با وظیفه، مهربانی و عواقب دردناک فریب‌های کوچک روبرو می‌شدند.

💡 The seminar linked Adam Bede to rural economies, showing literature’s intimate maps of labor and love.

این سمینار، آدام بید را به اقتصادهای روستایی مرتبط کرد و نقشه‌های نزدیک ادبیات از کار و عشق را نشان داد.

💡 A new edition of Adam Bede included notes that illuminated dialect without overexplaining charm.

ویرایش جدیدی از کتاب آدام بید شامل یادداشت‌هایی بود که گویش را بدون توضیح بیش از حد جذاب، روشن می‌کرد.