وکنت

«وکنت» یعنی «و تو بودی» یا «و من بودم»؛ چون در عربی «کنت» می‌تواند بسته به سیاق به‌معنای «بودم» یا «بودی» هم بیاید، هرچند دقیق‌تر در صرف عربی، «کنت» برای متکلم مفرد است و در برخی بافت‌ها برای خطاب نیز ممکن است در ترجمهٔ آزاد چنین برداشت شود. این واژه از فعل کان در گذشته است و برای بیان حالت یا وجود در زمان گذشته به‌کار می‌رود.