زَقّوم

💡 ورد اسم زقوم في النصوص القديمة بوصفه شجرةً شديدة المرارة لا يُقبل عليها أحد.

نام زقوم در متون باستانی به عنوان درختی بسیار تلخ آمده است که هیچ کس از آن نمی‌خورد.

💡 استُخدم لفظ زقوم في الأدب العربي للتعبير عن الشيء الكريه شديد السوء والمرارة.

کلمه زقوم در ادبیات عرب برای توصیف چیزی بسیار ناخوشایند، بد و تلخ به کار می‌رفت.

💡 حين قرأتُ عن زقوم في الكتب، فهمتُ لماذا صار رمزًا للعذاب والنفور.

وقتی در کتاب‌ها درباره زقوم خواندم، فهمیدم که چرا به نمادی از عذاب و نفرت تبدیل شده است.