استثنای منقطع

[ویکی فقه] استثنای منقطع به معنای خارج کردن بخشی از غیر مصادیق حقیقیِ مستثنا منه می باشد.
استثنای منقطع مقابل استثنای متصل است. در این نوع از استثنا «مستثنا» از جنس «مستثنا منه» نیست، مانند: آیه ﴿ما لَهُمْ بِهِ مِنْ عِلْم إِلاَّ اتِّباعَ الظَّنِّ﴾، که ظن از جنس علم نیست. در صحت این نوع استثنا اختلاف است.