لغت نامه دهخدا
شهراه. [ ش َ ] ( اِ مرکب ) مخفف شاهراه. جاده ٔعام و جاده وسیع بزرگ. ( ناظم الاطباء ):
دگر گوشت که شهراه کلامست
دلت زو با معانی تمامست.ناصرخسرو.شهراه مردمی است سبیل الرشاد تو
زآن مردمی تو کز ره نامردمی گمی.سوزنی.تا نبرّد تیغت اسماعیل را
تا کنی شهراه قعر نیل را.( مثنوی ).رجوع به شاهراه شود.
