لغت نامه دهخدا
سنگ باران. [ س َ گ ِ ] ( ترکیب اضافی ، اِ مرکب ) سنگی که گویند بتوسط آن بعض قبائل شرقی هرگاه که خواهند باران آرند. رجوع به سرخاب و بشمور شود. ( یادداشت مؤلف ).
سنگ باران. [ س َ ] ( اِ مرکب ) سنگسار. ( آنندراج ) :
سنگ باران عنا بارد بر فرق کسی
که دل و نیت او قصد عنای تو کند.منوچهری.برخلاف عادت اصحاب فیل است ای عجب
بر سر مرغان کعبه سنگ باران آمده.خاقانی.سنگ باران امر لعنت باد
بر زن نیک تا به بد چه رسد.خاقانی.