مجمره گردان

لغت نامه دهخدا

مجمره گردان. [ م ِ م َ رَ / رِ گ َ ] ( نف مرکب ) مجمره سوز. ( آنندراج ). آن که بوی سوز در مجلس گرداند. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). مجمره دار. مجمردار :
مجمره گردان شمال ، مروحه زن شاخ بید
لعبت باز آسمان ، زوبین افکن شهاب.خاقانی.صبحگاهی که صبا مجمره گردان باشد
گل فروکرده بدان مجمره دندان باشد.سلمان ساوجی ( از آنندراج ).ای آفتاب آینه دار جمال تو
مشک سیاه مجمره گردان خال تو.حافظ.سپهر مجمره گردان برای دفع گزند
سپند پرتو خورشید و ماه می سوزد.ظهوری ( از آنندراج ).و رجوع به مجمرسوز و مجمردار شود.

فرهنگ فارسی

مجمره سوز
فال گیر
بیا فالت رو بگیرم!!! بزن بریم