لغت نامه دهخدا
کارس. [ رِ] ( اِخ ) شهری به بین النهرین بر ساحل خابور و این همان حران امروزی است و اشکانیان در 53 ق.م. در این جا کراسوس را شکست دادند.
کارس. [ رِ ] ( اِخ ) نام دهاتی در سه راه اسکندر بین شوش و همدان بروایت دیودور. ( از ایران باستان ج 2 ص 1901 ).
کارس. [ رِ ] ( اِخ ) شهری از ترکیه و آن شهری نظامی است بساحل «کارس چای » دارای 14000 تن سکنه.
