لغت نامه دهخدا
تلافی. [ ت َ ] ( ع مص ) وادریافتن. ( دهار ). دریافتن. ( مجمل اللغة ). رسیدن و دریافتن چیزی. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ). دریافتن و بدست آوردن.( غیاث اللغات ). تدارک ، یقال : تلافیت التقصیر و هذا امر لایتلافی و تقول جاء بالعمل المتنافی ثم لم یتعقبه بالتلافی. ( اقرب الموارد ). || ( اِ ) فارسیان بمعنی عوض و بدل ، با لفظ کردن و نمودن مستعمل نمایند. ( آنندراج ). جزا و عوض و پاداش و تاوان و مرمت. ( ناظم الاطباء ). جبران : جواب داد که نه وقت عتاب است قضا کار کرده است تدبیر تلافی باید کرد. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 163 ). این از آن گذشته است که تلافی پذیرد. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 603 ). و چون این حال باپرویز رسید به تلافی حال مشغول نگشت... بعد از آنک حیلتها و خدیعتها کرد که شرح آن دراز است در تلافی آن... ( فارسنامه ابن بلخی ص 105 ). و از فرایض احکام جهانداری آن است که در تلافی خلل ها پیش از تمکن خصم و ازتغلب دشمن مبادرت نموده شود. ( کلیله چ مینوی ص 96 ). و امروز تدبیر از تدارک آن قاصر است و رای در تلافی آن عاجز. ( کلیله و دمنه ایضاً ص 105 ). اما اگر کسی را بر آن اطلاع افتد برادری ما چنان باطل گردد که تلافی آن به مال و متاع در امکان نیاید. ( کلیله و دمنه ).
