لغت نامه دهخدا
بیهقی. [ ب َ هََ] ( اِخ ) ابراهیم بن محمد. یکی از مؤلفان عرب بود که اطلاعی از زندگی او در دست نیست مگر اینکه از اطرافیان ابن المعتز بود و در دوران خلافت المقتدر عباسی [ خلافت از 295 هَ. ق. تا 320 هَ. ق. ] شهرت یافت او راست : المحاسن والمساوی. و در فهرست دارالکتب مصر آمده که او از علمای قرن پنجم هجری بوده است. رجوع به معجم المطبوعات العربیة و دائرة المعارف فارسی شود.
بیهقی. [ ب َ هََ ] ( اِخ ) ابوالفضل محمدبن حسین بیهقی. رجوع به ابوالفضل بیهقی شود.
بیهقی. [ ب َ هََ ] ( اِخ ) ابوبکر احمدبن الحسین بن علی بن عبداﷲبن موسی بیهقی. رجوع به ابوبکر بیهقی شود.
بیهقی. [ ب َ هََ ] ( اِخ ) احمدبن علی بن محمد بیهقی معروف به بوجعفرک. رجوع به احمدبن علی بن ابی جعفر محمدبن ابی صالح... شود.
بیهقی. [ ب َ هََ ] ( اِخ ) علی بن حسن شافعی مشهور به بیهقی. رجوع به علی... بیهقی شود.
بیهقی. [ ب َ هََ ] ( اِخ ) علی بن حسین بن علی بیهقی حنفی. رجوع به علی... بیهقی شود.
بیهقی. [ ب َ هََ ] ( اِخ ) علی بن سخنویه بیهقی. رجوع به علی... بیهقی شود.
بیهقی. [ ب َ هََ ] ( اِخ ) علی بن شاهک عصار ضریر بیهقی. رجوع به علی.... بیهقی شود.