سُرْنا
از سازهای بادی با زبانۀ منفرد دولایه. این ساز در اغلب نواحی ایران رایج است و نام های دیگر آن در متون ادبیات و موسیقی قدیم ایران، عبارت اند از سورنا، سرنای، و سورنای. علاوه بر این، در برخی از نواحی ایران، سرنا با نام اختصاصی «ساز» نیز مشهور است. ساز مذکور از گذشته های دور با اندازه های مختلف در ایران رایج بوده و از بدنه ای مخروطی با دهانه ای شیپوری، انبرک داخل بدنه، میل و زبانه تشکیل شده است. این ساز دارای هفت سوراخ صوتی در جلو و یک سوراخ در پشت است؛ اما سرناهایی با شش یا حتی پنج سوراخ نیز وجود دارد. شیوۀ دمیدن در سرنا ممتد و در اصطلاح به صورت نفس برگردان است. این ساز را در اصل در مجالس عروسی و شادمانی روستاها و ایلات و عشایر می نوازند؛ اما در برخی مناطق در مجالس عزاداری یا نمایش های تعزیه نیز نواخته می شود. سرنا در گذشته، در نقاره خانه ها نیز کاربرد داشته است. انواع دهل، انواع نقاره و در برخی موارد تمبک و ندرتاً دایره نیز سازهای همراهی کنندۀ سرنایند. بدنۀ این ساز معمولاً از چوب های سخت و مقاوم مانند شمشاد، اُرس، زبان گنجشک، و زردآلو است.