لغت نامه دهخدا
کاد. ( ع ص ) رنجور. ( مهذب الاسماء ). محنت کشیده و سختی دیده در طلب چیزی. ( ناظم الاطباء ). || ( اِ ) مشقت و رنج.
کاد. ( اِخ ) نام یکی از دوازده پسر یعقوب از کنیزکی بنام فلهه. ( از حبیب السیرچ خیام ج 1 ص 59 ). اولادصلبی او ( کاد ) شش تن بودند و اعقاب ایشان به وقت شماره مذکور چهل و یکهزار و پنجاه مرد مبارز بقلم آمدو مقتدای ایشان یاساف بن اعوائیل بود. ( ایضاً ج 1 ص 76 ). این نام در تاریخ گزیده بصورتهای «حاد» و «هاده »و در تفسیر ابوالفتوح رازی بصورت «جاد» آمده است.