لغت نامه دهخدا
واق. ( اِ ) نام پرنده ای است. ( برهان ) ( آنندراج ). رجوع به واک شود. || غوک. وزق. ( برهان ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ).
واق. [ قِن ْ ] ( ع ص ) صورتی از واقی. نگهدارنده. نگهدار. ( از اقرب الموارد ) ( غیاث اللغات ). رجوع به واقی شود. || شفیع. ( غیاث اللغات ) ( منتهی الارب ). || سرج واق ؛ زین غیر معقر. ( از اقرب الموارد ). زینی که پشت ریش نکند ستور را. ( منتهی الارب ). || فرس واق ؛ اسبی که از رفتن بیم دارد بخاطر دردی که در سم آن بود. ( از اقرب الموارد ). اسب سم بر جایگاه نهنده. ( از منتهی الارب ). || ( اِ ) ورکا ( ظ: ورکارک ) که مرغی است آن را واق گویند، بخاطر بانگ او. ( منتهی الارب ). غراب یا صرد. ( اقرب الموارد ).