قوس

لغت نامه دهخدا

قوس. [ ق َ ] ( ع مص ) اندازه کردن چیزی را به چیزی مانند وی در حکم. || سبقت بردن و پیشی گرفتن. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). || راست کردن و صف کشیدن اسبان رهان را وقت تاختن. قاس الخیل ؛ راست کرد و صف کشید اسبان رهان را وقت تاختن. ( منتهی الارب ).
قوس. [ ق َ ] ( ع اِ ) کمان. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). مؤنث است و تصغیر آن قویسة میشود و گاهی آن را مذکر کنند و تصغیر آن را قویس گیرند. ( ااز قرب الموارد ) ( ناظم الاطباء ). || ذراع. ( اقرب الموارد ). گز بدانجهت که مذروع را با آن قیاس کنند. قول خدای تعالی : فکان قاب قوسین أو أدنی ؛ یعنی دو کمان عربی یا بقدر دو گز. ( منتهی الارب ). || باقیمانده خرما در تک خنور. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). || آنچه گرو بندند در اسب دوانیدن و جز آن. ( منتهی الارب ). || هرچه به هیأت قوس ، منحنی باشد، چون قوس پل و قوس دایره و قوس قزح. ( از اقرب الموارد ). || در هندسه و هیأت حصه ای از محیط دایره است. ( فرهنگ نظام ).
- قوس الرجل ؛ آنچه از کمر وی منحنی باشد. ( از اقرب الموارد ).
- قوس السماء ؛ عبارت است از نصف فلک و ربع مسکون یا غیر آن چرا که چون تمام فلک مرئی و غیرمرئی بشکل دایره تصور شود پس نصف آن یا ثلث آن یا ربع آن البته بصورت قوس باشد یا آنکه قوس السماء، قوس قزح مراد باشد. ( آنندراج ) ( غیاث اللغات ).
- قوس النهار ؛ عبارت است از مقدار مسافت سیر ظاهری شمس از افق مشرقی تا افق مغربی چرا که چون تمام فلک مرئی و غیر مرئی را بصورت دایره فرض کنیم نصف آن بالضروره بشکل قوس باشد پس نصف مرئی فلک را که مسیر شمس در روز باشد قوس النهار گویند. ( آنندراج ) ( غیاث اللغات ).
- قوس قزح ؛ رجوع به مدخل قوس قزح شود.
قوس. [ ق َ ] ( اِخ ) برجی است در آسمان. ( از اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ). نام برج نهم از دوازده برج فلکی که کمان و کمان گردون نیز گویند. ( ناظم الاطباء ). نام برج نهم از بروج دوازده گانه است که ستاره هایش شکل مرد تیرانداز فرض شده. ( از فرهنگ نظام ). در جامع الحکمتین آمده : از دوازده برج که جملگی فلک بدان منقسم است ، سه برج آتشی است و سه برج خاکی است و سه برج بادی است و سه برج آبی. آتشی حمل و اسد و قوس است... ( جامع الحکمتین چ کربن و معین ص 272 ). حوت و قوس هر دو خانهای مشتری اند. ( همان کتاب ص 286 ) :

فرهنگ معین

(قُ ) [ ع . ] (اِ. ) ۱ - کمان . ۲ - نام یکی از صورت های فلکی جنوبی .۳ - بخشی از محیط دایره .

فرهنگ عمید

۱. (نجوم ) نهمین صورت فلکی منطقةالبروج که در نیمکرۀ جنوبی قرار دارد.
۲. نهمین برج از برج های دوازده گانه، برابر با آذر، تیرانداز.
۳. (اسم مصدر ) خمیدگی.
۴. [جمع: اَقواس] [قدیمی] = کمان
* قوس وقزح: = رنگین کمان

فرهنگ فارسی

صورتی است از صور فلکی که جنب برج عقرب قرار دارد . این برج از این لحاظ جالب توجه است که در نزدیکی آن دسته های فراوان ستاره های خوشه یی شکل و سحابی قرار گرفته است . اهمیت دیگر آن اینست که بعقیده بعضی از ستاره شناسان زمین و کهکشان و منظومه شمسی جزو یکی از مجموعه های سحابی شکل است که محور آن از جنب برج قوس میگذرد . مجموعه ستارگانی که برج قوس را تشکیل میدهد بشکل کفگیر وارونه ایست و همین علامت مشخص برج قوس است .
کمان، ونام برج نهم ازدوازده برج فلکی
سنان بن عامر بدانجهت که کمان خود را در عوض هزار شتر در نزد حارث بن ظالم نعمان اکبر گرو گذاشت .

فرهنگستان زبان و ادب

{arch} [معماری و شهرسازی] خط منحنی تشکیل شده از یک یا چند کمان برای ترسیم یا طراحی ساخته های منحنی در معماری
{arch} [مهندسی عمران] سازه ای خمیده که بارهای وارده به تکیه گاه ها را به صورت دو مؤلفۀ افقی و قائم منتقل کند
{Sagittarius, Sgr, Archer} [نجوم] صورت منطقه البروجی بین دو صورت جدی و عقرب که به شکل موجودی افسانه ای، نیمی اسب و نیمی انسان، تصور می شود

دانشنامه آزاد فارسی

قوس (اخترشناسی). قوس (اخترشناسی)(Sagittarius)
قوس
قوس
صورت فلکی درخشان منطقه البروج در نیمکرۀ جنوبی آسمان، به شکل کمان گیری که تیر و کمان را به سوی صورت فلکی مجاورش، اسکورپیوس (برج عقرب)، نشانه رفته است. خورشید، در مسیر حرکت ظاهری سالانه اش، از اواخر آذر تا اواخر دی ماه از صورت فلکی قوس عبور می کند. این فاصلۀ زمانی شامل انقلاب زمستانی نیز می شود که در آن، خورشید به دورترین فاصله اش از استوای آسمانی می رسد. این صورت فلکی شامل بسیاری از سحابی ها، خوشه های کروی، و خوشه های ستاره ای باز است. درخشان ترین ستاره های قوس عبارت اند از نعّام (اپسیلون قوس) و احدالنّعام الصادره (سیگما قوس). مرکز کهکشان ما یا کهکشان راه شیری با چشمۀ رادیویی قوس ای(A) مشخص می شود. در احکام نجوم، یکم تا سی اُم آذر ماه مطابق با روزهای بُرج قوس است. نیز ← حرکت_تقدیمی
قوس (زمین شناسی). قوس (زمین شناسی)(arch)
(یا: کمان) در زمین ریخت شناسی (علم مطالعۀ زمین چهرها)، از عوارض پل مانند طبیعی زمین، ناشی از فرسایش. بیشتر قوس های دریایی براثر فرسایش ناشی از برخورد امواج به دماغهها پدید می آیند. انتهای غارهایی که در دماغه ها موجودند، براثر این فرسایش به هم می رسند و فرو می پاشند. نهایتاً، سقفِ قوس تخریب می شود و بخشی از دماغه مانند صخره ای منفرد جدا می شود و در دریا قرار می گیرد. فرسایش بادی و آبی عامل ایجاد پل های طبیعی در خشکی، روی دره ها یا تنگ دره هاست. در برخی مناطق، مانند استر هول، در دورسِت انگلستان، وقتی دریا حفره ای درون صخره ای از سنگ محکم، مانند سنگ آهک، ایجاد می کند رسوبات نرم پشت آن، مثل رس، را خارج می کند و قوس ایجاد می شود.
قوس (معماری). قوس (معماری)(arch)
طاق نصرت، پاریس
طاق نصرت، پاریس
در بنّایی، سازۀ خمیده ای که وزن مصالح رویِ فضای سرگشاده را نگه دارد، همچون قوس پل یا درگاه. نخستین قوس ها از چندین سنگ گُوِه شکل تشکیل می شدند که متّکی به فشار متقابل بودند. این اصطلاح بر هر سازۀ خمیدۀ دیگری که از لحاظ شکل ظاهری، قوس باشد نیز دلالت دارد، همچون طاق نصرت، پاریس (۱۸۰۶ـ۱۸۳۶). نخستین قوس های دورتمام با سنگ تاج را رومی ها ساختند؛ که در ساخت آباره و قنات به کار می رفت. سایر انواع قوس عبارت اند از قوس تیزه دار، قوس پیشکردۀ سرخ پوستان مایا، قوس سرنیزه ای قرون وسطا، قوس جناغی یا چهارخم، و قوس نعل اسبی یا ناری در معماری اسلامی.
تاریخچه. مصریان باستان، مردم بین النهرین، و یونانیان، اصول ساخت قوس را می دانستند، اما پیش از دورۀ رومی ها به ندرت از آن استفاده می شد؛ در این دوره ساخت قوس های دورتمام در همه جا رواج یافت. در طول دوره هایی از معماری، در اروپای غربی با نام رومانسک (رومی وار) و در اروپای شرقی با نام بیزانسی، ساخت این نوع قوس رایج بود. مردم بین النهرین از قوس تیزه ای استفاده می کردند که نخست در حدود قرن ۶پ م در هندوستان به کار رفته بود، و معماران مسلمان از آن استفاده کردند. این نوع قوس را احتمالاً جنگجویانی که از جنگ های صلیبی باز می گشتند در پایان قرن ۱۱م در انگلستان و فرانسه رواج دادند. در کشورهای اسلامی و عمدتاً در جنوب مدیترانه، قوس نعل اسبی، گاهی گرد و گاهی تیز، بسیار متداول بود. در معماری رنسانس، در سرتاسر اروپای غربی، قوس های دورتمام جای خود را به قوس های تیزه ای دادند.
اصطلاحات و اجزا. اصطلاحات اصلی مربوط به هر نوع قوس عبارت اند از دهانه، خیز، و خط پاتاق؛ اجزای مختلف قوس عبارت اند از پاطاق، فَرَسب دور قوس (ابزار دورتادور پیشانی یا زیر قوس)، تاج، برون قوس، پاکارقوس، درون قوس، سنگ تاج، پشت بغل، سنگ پاتاق و سنگ تاق.انواع. انواع اصلی قوس، بر اساس شکل عبارت اند از دورتمام یا رومی، شکسته، پابلند، نعل اسبی گرد، پاتوپا (تیزه دار با شعاع مساوی دهانۀ قوس)، سرنیزه ای (نوک تیز با شعاع بزرگ تر از دهانه)، چهارپرگاری (تیزه دار با چهارقوس)، نعل اسبی تیز، سه پرگاری، دالبُری و بیضوی.

دانشنامه اسلامی

[ویکی الکتاب] تکرار در قرآن: ۱(بار)
ذراع. کمان. آن در اصل به معنی اندازه‏گیری است «قاسَ الشَّیْ‏ءَ بِغَیْرِهِ قَوْساً: قَدَّرَهُ عَلی مِثالِهِ» سپس از جمله معانی آن کمان (تیر اندازی) و ذراع است چنانکه در قاموس و اقرب به این تعبیر «اَلْقَوْسُ اَلذِّراعُ لِاَنَّهِ یَقاسُ بِهِ» است در تفسیر خازن نیز آمده و در «قاب»از مجمع نقل شد و آن اختیار ابن مسعود است. . مراد از قوسین درآیه دو ذراع یا دو کمان است و در صورت دوم ظاهراً فاصله دو سرکمان مراد است. این کلمه فقط یکبار در قرآن آمده است.

ویکی واژه

کمان.
نام یکی از صورت‌های فلکی جنوبی.
بخشی از محیط دایره.
فال گیر
بیا فالت رو بگیرم!!! بزن بریم