لغت نامه دهخدا
اردکان. [ اَ دَ ] ( اِخ ) دهی از نواحی یزد. ( برهان ) ( جهانگیری ). مؤلف مرآت البلدان گوید: اردکان قصبه معتبری است از توابع یزد در دو منزلی آن براه اصفهان ، آب و هوای آن خوب و مردمش عاری از صنعت نیستند بعضی آلات و ادوات از آهن میسازند که قابل توصیف است. قراء و مزارع بسیار دارد و سکنه بعضی دهکده های آن مجوسی مذهب اند. در قصبه اردکان اقسام حلوا خاصه حلوای ارده را نهایت خوب سازند - انتهی. اردکان از بلوکات یزد در کنار جاده یزد و نائین میان ارجنان و یزد و در 616100 گزی طهران واقع و دارای پستخانه و تلگرافخانه است حد شمالی آن میبد و حد شرقی رباطات و حد جنوبی میبد و حد غربی عقدا و مرکز آن اردکان و عده قرای آن پنج و مساحت وی 18 فرسنگ و جمعیت آن 10430 تن است. ( جغرافیای سیاسی کیهان ص 438 ).