ساغرگیر

لغت نامه دهخدا

ساغرگیر. [ غ َ ] ( نف مرکب ) ساغرگیرنده. باده خوار. میگسار. خراباتی. باده پرست. باده گسار :
خرقه رهن خانه خمار دارد پیر ما
ای همه رندان مرید پیر ساغر گیر ما.خواجو( دیوان ص 48 و373 ).لاله ساغرگیر و نرگس مست و بر ما نام فسق
داوری دارم بسی ، یارب که را داور کنم ؟حافظ.

فرهنگ معین

(غَ ) (ص فا. ) باده خوار.

فرهنگ فارسی

( صفت ) باده خوار میگسار .

ویکی واژه

باده خوار.
فال گیر
بیا فالت رو بگیرم!!! بزن بریم