درد کشیدن

لغت نامه دهخدا

درد کشیدن. [ دَ ک َ / ک ِ دَ ] ( مص مرکب ) درد بردن ، چنانکه آبستن گاه زادن. ( یادداشت مرحوم دهخدا ). || وَجَع کشیدن.
- امثال :
شاه خانم میزاید ماه خانم دردمی کشد. ( امثال و حکم ). تحمل درد. رنج بردن. || تألم. تحمل ناملایم و رنج :
خستگی اندر طلب راحتست
درد کشیدن به امید دوا.سعدی.به حلاوت بخورم زهر که شاهد ساقیست
به ارادت بکشم درد که درمان هم از اوست.سعدی.

ویکی واژه

soffrire
فال گیر
بیا فالت رو بگیرم!!! بزن بریم