عبارت «به زمین گرم بخوری» یکی از نفرینها و دعاهای بد در زبان فارسی است که برای آرزوی گرفتاری، بدبختی، درماندگی یا شکست سخت برای فردی دیگر به کار میرود. گوینده با استفاده از این تعبیر، نارضایتی، خشم یا رنجش شدید خود را نسبت به مخاطب یا شخص مورد نظر ابراز میکند و آرزو میکند که او دچار وضعیتی دشوار و ناگوار شود. در فرهنگ عامه، این اصطلاح کنایه از آن دارد که فرد چنان گرفتار فقر، تنهایی یا بیچارگی گردد که بر زمین داغ و سوزان بیفتد و کسی برای یاری او حضور نداشته باشد. «زمین گرم» در این تعبیر نمادی از سختی، رنج، بیپناهی و شرایط طاقتفرسا است و به همین دلیل افتادن بر آن نشانه نهایت درماندگی و تیرهروزی به شمار میآید. این عبارت بیشتر در گفتار عامیانه و در هنگام عصبانیت یا دلخوری شدید به کار میرود و معمولاً هدف آن بیان احساسات تند و ناخشنودی عمیق است، نه لزوماً آرزوی واقعی وقوع چنین سرنوشتی. ازاینرو، «به زمین گرم بخوری» در زبان فارسی کنایهای از گرفتار شدن به بدبختی، شکست، بیچارگی و از دست دادن آسایش و کامیابی است.
