بساط فلکی

در کاربرد کهن و ادبی، به معنای «نظام و ترتیب آسمان‌ها» یا «آرایش و گستردگی فلک» آمده است. گاهی نیز به‌صورت کنایی برای اشاره به جهانِ بالا و ساختار کیهانی به‌کار می‌رود.