امین استرابادی

[ویکی فقه] امین استرآبادی. اَمین ِ اِستَرابادی، محمدامین بن محمد شریف (د ۱۰۳۶ق / ۱۶۲۷م )، از علمای نامدار امامی و بنیان گذار گرایش اخباریه بود.
از آغاز زندگی او اطلاعی در دست نیست، ولی می دانیم که مدتی از دوره جوانی خویش را در شیراز سپری کرده، نزد شاه تقی الدین محمد نسابه مدت ۴ سال دانش اندوخته، و از علوم عقلی بهره گرفته است وی گویا سپس به نجف رفته، و از سیدمحمدعاملی که از او به عنوان نخستین استاد خود در حدیث و رجال نام برده، به فراگیری علوم نقلی پرداخته است. او در نجف از محضر شیح حسن صاحب معالم نیز استفاده علمی برده، و از او اجازه نیز دریافت داشته است.
← اقامت در مکه
(۱) آستان قدس ف، فهرست. (۲) آقابزرگ، الذریعة. (۳) عبدالله افندی، تعلیقة امل الا¸مل، به کوشش احمد حسینی، قم، ۱۴۱۰ق. (۴) عبدالله افندی، ریاض العلماء، به کوشش احمد حسینی، قم، ۱۴۰۱ق. (۵) محمد امین استرابادی، الفوائد المدنیة، تبریز، ۱۳۲۱ق. (۶) یوسف بحرانی، لؤلؤة البحرین، نجف، مطبعة النعمان. (۷) محمد حر عاملی، امل الا¸مل، به کوشش احمد حسینی، بغداد، مکتبة الاندلس. (۸) محمدباقر خوانساری، روضات الجنات، تهران، ۱۳۹۰ق. (۹) محمدتقی دانش پژوه و بهاءالدین انواری، فهرست کتب خطی کتابخانه مجلس شورای اسلامی (سنای سابق )، تهران، ۱۳۵۹ش. (۱۰) دبستان مذاهب، به کوشش رحیم رضازادة ملک، تهران، ۱۳۶۲ش. (۱۱) شورا، خطی. (۱۲) محمدباقر صدر، المعالم الجدیدة، نجف، ۱۳۸۵ق. (۱۳) علی خان مدنی، سلافة العصر، نجف، المکتبة المرتضویه. (۱۴) محمدمحسن فیض کاشانی، الاصول الاصیلة، قم، ۱۴۱۲ق. (۱۵) محمدمحسن فیض کاشانی، «الحق المبین »، همراه الاصول الاصیلة، قم، ۱۴۱۲ق. (۱۶) اسدالله کاظمی، کشف القناع، چ سنگی، ۱۳۱۷ق. (۱۷) حسین مدرسی طباطبایی، مقدمه ای بر فقه شیعه، ترجمة محمدآصف فکرت، مشهد، ۱۳۶۸ش. (۱۸) مرعشی، خطی. (۱۹) مرکزی، خطی. (۲۰) ملک، خطی. (۲۱) منزوی، خطی. (۲۲) حسین نوری، مستدرک الوسائل، تهران، ۱۳۸۲ق.