لغت نامه دهخدا
گندم گونی. [ گ َ دُ ] ( حامص مرکب ) سیاه چردگی. رنگی میان سپیدی و سیاهی. ( ناظم الاطباء ). خُضرة. سُمرة. اُدمة. ( منتهی الارب ). رجوع به گندم گون شود.
گندم گونی
فرهنگ فارسی
۱ - سبز چهرگی سیاه چردگی:... گردناکی و سپیدی آمیخته بزردی یا گندم گونی و روشنایی و تابندگی... ۲ - قهوه یی بودن.
سیاه چردگی. رنگی میان سپیدی و سیاهی.