لغت نامه دهخدا
غضیان. [ غ َض ْ ] ( اِخ ) موضعی است. ( منتهی الارب ). یاقوت در معجم البلدان گوید: جایی بین حجاز و شام است، ابن اعرابی سراید:
تعشبت من اول التعشب
بین رماح القین و ابنی تغلب
من یلحهم عند القری لم یکذب
فصبحت والشمس لم تقضب
عینا" بغضیان سحوح العنبب.
و به قولی غضیان و غضبان یکی است.
