لغت نامه دهخدا
ضحو. [ ض َح ْوْ ] ( ع اِ ) نیم چاشت. ( منتهی الارب ). چاشتگاه. هنگام چاشت. ( منتخب اللغات ).
ضحو. [ ض َح ْوْ ] ( ع مص ) ضُحوّ. ضُحی. بیرون آمدن در آفتاب. و منه الحدیث: رای محرماً قد استظل فقال اضح؛ یعنی بیرون شو در آفتاب. || آشکار گردیدن راه. || مردن: ضحا ظل فلان؛ بمرد. || نماز چاشت کردن: ضحا الضحی؛ نماز چاشت بکرد. || رسیدن آفتاب کسی را. ( منتهی الارب ). || طعام چاشتگاه خوردن. ( غیاث ) ( آنندراج ).
