لغت نامه دهخدا
( سحیقة ) سحیقة. [ س َ ق َ ] ( ع اِ ) باران بزرگ که هر چه درراه آن باشد برندد. ج، سحائق. ( اقرب الموارد ). رجوع به سحیفه شود. || کینه. ( مهذب الاسماء ).
( سحیقة ) سحیقة. [ س َ ق َ ] ( ع اِ ) باران بزرگ که هر چه درراه آن باشد برندد. ج، سحائق. ( اقرب الموارد ). رجوع به سحیفه شود. || کینه. ( مهذب الاسماء ).
باران بزرگ که هر چه در راه آن باشد برندد یا کینه.