بلطه

( بلطة ) بلطة. [ ب ُ طَ ] ( ع اِ ) مدت دراز، یا زمانه، یا مفلس، یا ناگهان، یا نام پشته ای، یا مراد خانه سنگ فرش کرده است و آن در شعر امری القیس آمده است:
نزلت علی عمروبن درماء بلطة
فیا کرم ماجار و یا حسن مامحل.( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).گویند محل مشهوری است در دو کوه طی، و آن منزل عمروبن درماء بوده است. و گویند آن پشته ایست، و برخی آن را چشمه و نخل و وادیی دانند از آن بنی درماء. ( از معجم البلدان ) ( از مراصد ).