لغت نامه دهخدا
اصوص. [ اَ ] ( ع ص ) شتر ماده یکساله فربه و باقوت. و منه: اصوص علیها صوص. ( منتهی الارب ). ناقة اصوص علیها صوص؛ مثلی است و آنرا برای مالدار و توانگری آرند که برای آن ثروت شایسته نیست. ( از اقرب الموارد ). ج، اُصُص. ( منتهی الارب ). || ماده شتر سخت. ( مهذب الاسماء ). || دزد. ( منتهی الارب ).
