استتاء
لغت نامه دهخدا
استتاء. [ اِ ت ِ تا ] ( ع مص ) مسترخی و فروهشته شدن ناقه از بس گشنی. فروهشته گردیدن ناقه از جهت شدت خواهش نر. ( منتهی الارب ).
استتاء. [ اِ ت ِ تا ] ( ع مص ) مسترخی و فروهشته شدن ناقه از بس گشنی. فروهشته گردیدن ناقه از جهت شدت خواهش نر. ( منتهی الارب ).