گونۀ شکلی

«گونهٔ شکلی» در باستان‌شناسی به نوعی دسته‌بندی گفته می‌شود که بر اساس شکل ظاهری یک شیء یا ویژگی‌های اندازه‌ای آن انجام می‌گیرد. در این روش، اشیاء نه بر پایه کاربرد، بلکه بر اساس فرم و ساختار ظاهری‌شان گروه‌بندی می‌شوند. بنابراین شکل کلی، خطوط، ابعاد و تناسبات یک اثر معیار اصلی برای تعیین این گونه است. گاهی ممکن است هم شکل و هم اندازه در این طبقه‌بندی نقش داشته باشند. این اصطلاح در مطالعات باستان‌شناسی برای توصیف و مقایسه ابزارها، ظروف، سفال‌ها و دیگر آثار تاریخی به کار می‌رود. پژوهشگران با استفاده از گونهٔ شکلی می‌توانند شباهت‌ها و تفاوت‌های میان آثار را بهتر بررسی کنند. این شیوه کمک می‌کند تا ترتیب زمانی و فرهنگی اشیاء نیز مشخص شود. در واقع، گونهٔ شکلی روشی علمی برای نظم دادن به یافته‌های باستانی است. این مفهوم بیشتر در متون تخصصی باستان‌شناسی استفاده می‌شود. به طور خلاصه، گونهٔ شکلی به دسته‌ای از اشیاء گفته می‌شود که بر اساس ویژگی‌های ظاهری و اندازه‌ای مشترک طبقه‌بندی شده‌اند.