لغت نامه دهخدا
پشت نویس. [ پ ُ ن ِ ] ( نف مرکب ) آنکه در ظهر اسناد نویسد. ظهرنویس. || ( ن مف مرکب ) سندی که در پشت آن نوشته شده. || ( اِمص مرکب ) ظهرنویسی.
پشت نویس. [ پ ُ ن ِ ] ( نف مرکب ) آنکه در ظهر اسناد نویسد. ظهرنویس. || ( ن مف مرکب ) سندی که در پشت آن نوشته شده. || ( اِمص مرکب ) ظهرنویسی.
( صفت ) آنکه در پشت اسناد نویسد پشت نویسنده ظهر نویس. ۲- ( صفت ) سندی که در پشت نوشته شده ظهر نویسی شده. ۳- ( اسم ) ظهر نویسی.