لغت نامه دهخدا
نصرت دهنده. [ ن ُ رَ دِ هََ دَ / دِ ] ( نف مرکب ) یاری کننده. توفیق دهنده. ناصر: و هم تو خداوند قوت نصرت دهنده ای. ( مجالس سعدی ).
نصرت دهنده. [ ن ُ رَ دِ هََ دَ / دِ ] ( نف مرکب ) یاری کننده. توفیق دهنده. ناصر: و هم تو خداوند قوت نصرت دهنده ای. ( مجالس سعدی ).
یاری کننده. توفیق دهنده. ناصر.