لغت نامه دهخدا
مهوات. [ م َ هََ ]( ع اِ ) ج ِ مهاة. ( منتهی الارب ). رجوع به مهاة شود.
مهواة. [ م َهَْ ] ( ع اِ ) میان آسمان و زمین. ( منتهی الارب، ماده هَوی ). || مغاکی میان دو کوه و مانند آن. مَهوی ̍. ( منتهی الارب ). میان دو کوه. ج، مهاوی. ( مهذب الاسماء ).
