لغت نامه دهخدا
ممتله. [ م ُ ت َ ل َه ْ ] ( ع ص )ممتله العقل؛ بی خرد و عقل رفته. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). رجل ممتله؛ مرد بی خرد. ( از اقرب الموارد ).
ممتله. [ م ُ ت َ ل َه ْ ] ( ع ص )ممتله العقل؛ بی خرد و عقل رفته. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). رجل ممتله؛ مرد بی خرد. ( از اقرب الموارد ).