لغت نامه دهخدا
ملحود. [ م َ ] ( ع اِ ) شکاف در عرض گور. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). شکاف در پهنای گور. ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || ( ص ) قبر ملحود؛ گور بالحد. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || مرده. در قبر نهاده شده. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ): ادب در نوم آن است که برابر قبله خسبند یا بر پهلوی راست بر وضع ملحود یا برپشت بر وضع محتضر. ( مصباح الهدایه چ همایی ص 282 ).
