واژهی مقاواة در منابع کلاسیک عربی، به معنای نبرد کردن با یکدیگر به زور و نیرو آمده است. این واژه در متون قدیمی مانند تاج المصادر بیهقی و منتهیالأرب به کار رفته و نشاندهندهی رقابت یا مقابلهی مستقیم بین دو طرف است، بهویژه زمانی که هر یک بخواهد بر دیگری پیروز شود یا توان خود را به رخ بکشد. در منابع مختلف مانند ناظم الاطباء و اقرب الموارد، واژهی «مقاواه» علاوه بر معنای نبرد فیزیکی، به معنای داد و عطا کردن نیز آمده است. به این ترتیب، در برخی متون، این واژه میتواند نشاندهندهی تعامل و تبادل بین افراد نیز باشد، نه صرفاً تقابل و مبارزه. به طور کلی، «مقاواه» مفهومی دوگانه دارد. اول، نبرد و مقابله با زور و نیرو و دوم، داد و عطا کردن یا تبادل. این واژه در متون کلاسیک عربی بیشتر برای بیان مبارزه، رقابت یا تعاملات مستقیم استفاده میشده و امروزه به عنوان یک واژهی تاریخی و ادبی شناخته میشود که نشاندهندهی غنای زبان و تنوع معنایی آن است.
مقاواه
لغت نامه دهخدا
( مقاواة ) مقاواة. [م ُ ] ( ع مص ) نبرد کردن با یکدیگر به نیرو. ( تاج المصادر بیهقی ). نبرد کردن با کسی در زورآوری. ( از منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || دادن. ( از منتهی الارب ). قاواه ُ مقاواة؛ داد وعطا کرد او را. ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).