معثکل

لغت نامه دهخدا

معثکل. [ م ُ ع َ ک ِ ] ( ع ص ) منگوله دار. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). هودج معثکل؛ هودج زینت شده از پشم و جز آن. ( ناظم الاطباء ) ( از منتهی الارب ). و رجوع به عثکلة و عثکولة شود.