لغت نامه دهخدا
مطیطه. [ م َ طی طَ ] ( ع اِ ) آب سطبر ایستاده در تک حوض. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). ج، مَطائِط. و رجوع به مَطائِط شود.
مطیطه. [ م َ طی طَ ] ( ع اِ ) آب سطبر ایستاده در تک حوض. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). ج، مَطائِط. و رجوع به مَطائِط شود.