لغت نامه دهخدا
مستبیح. [ م ُ ت َ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از استباحة. || از بیخ و بن برکننده. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). || مباح کننده. || مباح یابنده. ( منتهی الارب ). رجوع به استباحة شود.
مستبیح. [ م ُ ت َ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از استباحة. || از بیخ و بن برکننده. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). || مباح کننده. || مباح یابنده. ( منتهی الارب ). رجوع به استباحة شود.