لغت نامه دهخدا
مستبل. [ م ُ ت َ ب ِل ل ] ( ع ص ) نعت فاعلی از استبلال. به شده از بیماری و نیکوحال شده بعد سختی و لاغری. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). رجوع به استبلال شود.
مستبل. [ م ُ ت َ ب ِل ل ] ( ع ص ) نعت فاعلی از استبلال. به شده از بیماری و نیکوحال شده بعد سختی و لاغری. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). رجوع به استبلال شود.